Niets
Vandaag genoten van de zon, vandaag genoten van een boek, vandaag genoten van helemaal niets.
Niets gedaan, niets gevraagd, niets gekregen.
Niets geleerd, niets gehoord, niets gezien en niets geroken.
Niets te wensen, niets te willen, niets te weinig, niets te veel.
Niets gemist, niets gehad, niets gedroomd en aan helemaal niets gedacht.
Vandaag genoten van de zon, vandaag genoten van een boek, vandaag genoten van helemaal niets.
Stand up!
Nintendo is de moordenaars van de toekomst aan het opleiden.
De jongen, die in Alphen aan de Rijn zijn jaren lange frustraties en onbehandelde psychische problemen los liet op de onschuldige bezoekers van een winkelcentrum, was gamer.
Nu ben ik ook gamer, en ook ik irriteer me de hele dag aan mensen om me heen. Er hoeft dus maar iets te gebeuren of ik verander van redelijk normale jongen, in psychopaat. En dat alles is de schuld van computerspelletjes.
Jaren lang Tetris, Mario, Fifa, Unreal tournament, Street fighter 2 turbo, hebben ervoor gezorgd dat ik een tijdbom ben. Zelf kan ik er niets aan doen. Het is de schuld van mijn ouders. Zij hadden moeten weten dat, het jarenlang spelen van digitale entertainment, me zou beschadigen.
Het is eigenlijk een wonder dat ik met al mijn uren World of Warcraft, de buurman nog niet heb onthoofd. Verkleed als level 85 mage, zou ik stiekem over de schutting klimmen ,en tijdens zijn slaap mijn Arcaneblast op hem loslaten.
In het politierapport zou dan staan: Slachtoffer is tijdens zijn nachtrust overvallen door Frostbolts en Fireorbs. Het enige bewijsmateriaal wat gevonden is, zijn twee Intellect Scrolls, en een wand of power, wat als vlaggetje in het oog van het slachtoffer was gestoken.
Maar ik ben geen mage, en kan helaas vuur en ijs niet manipuleren, geloof me ik heb het vaak genoeg geprobeerd.
Deze jongen speelde Call of Duty. Voor de mensen die het spel niet kennen, je strijdt in oerwouden, woestijnen, of verlaten steden tegen de as van het kwaad. En laten we eerlijk zijn, met een beetje verbeelding kun je van winkelcentrum ‘de Ridderhof’ wel een verlaten fabriek maken, waar de vijand zich achter ieder hoek schuilhoudt.
Het is dus maar goed dat ik geen Call of Duty speler ben, want stel maar eens voor:
Je wil ’s morgen op je fiets naar je saaie baan fietsen, heb je een lekke band. Krijg je ook nog eens op je petoet van je leidinggevende omdat je te laat bent gekomen. Je bent je broodbakje op het aanrecht vergeten, en moet je zo’n klef automaatbroodje eten. Je hebt de hele ochtend mensen met problemen aan de telefoon, daarvoor ben je niet bij een helpdesk gaan werken. Koffie over het toetsenbord, nietje in je duim, en een zeer vervelende papiersnee in je vinger.
Ja, dan knapt er wat! Je hoofd wordt rood. Je krijgt een waas voor je ogen! Je pakt je automatische mitrailleur….oh wacht eens even…. ik kan helemaal geen vuur en ijs manipuleren… geloof me ik heb het vaak genoeg geprobeerd.
Nintendo mag dan misschien wel de moordenaars van de toekomst opleiden. Zolang we ze geen wapens geven, blijven het digitale killers.
Rennen en de hemel proeven
Vroeger rende ik, niet omdat ik ergens snel moest zijn, maar gewoon…. Rennen, omdat ik het leuk vond.
Ik was een ridder en een lege doos was mijn kasteel, als geheimagent beleefde ik wilde achtervolgingen op het fietspad en als de avonturen van Erik of Het klein insectenboek me te spannend werden, las ik onder de dekens verder.
Voetballend in het park was ik Marco van Basten, voor de spiegel speelde ik gitaar zonder ook maar één snaar aan te raken, en onder mijn pyjama droeg ik een cape met een grote S.
Nu zit ik vijf dagen per week op kantoor, betaal mijn rekeningen altijd keurig op tijd en vul mijn belastingen digitaal in.
Ik word dan misschien volgende week 33 maar vandaag ga rennen.
Ik ga iemand achtervolgen op weg naar huis, ik haal mijn onzichtbare gitaar uit zijn koffer en ga nieuwe batterijen halen voor mijn zaklantaarn, maar eerst ga ik rennen.
Rennen en de hemel proeven
when i was just a boy still owl-eyed
i liked to drink the rain to taste the sky
i tried to count the stars while in my bed
to keep the thoughts of monsters from my head
and i believed the stars were wishes
i believed the world was good
i believed things hid in the dark
and that all would turn out just how it should
i believed in all your stories
i believed you'd never lie
i believed if i could climb the trees behind the house,
i'd touch the sky
i believed the skies were doorways home
Rode lente
Vanmorgen had ik voor het eerst dit jaar een lentegevoel.
Het was geen vogeltje dat de ochtend inluidde met zijn gezang, het was ook was het niet het milde voorjaarsweer waar je de hele winter op wacht, nee het was de eerste string van het jaar.
Met de slaap nog in de ogen fietste ik vanmorgen naar mijn werk toe. Aangezien het voorjaarsvakantie is, kwam ik alleen dezelfde werkende mensen tegen die altijd tegen kom en daarom altijd even begroet met het ‘goedemorgen’ knikje.
Het was heerlijk rustig op de weg, geen half dronken studenten, moeders met drie kinderen in de bakfiets, of bussen vol speciale kinderen die met een speciaal busje naar een speciale school worden gebracht. En we hebben nogal wat van die speciale scholen in het noorden.
Knik, meneer met rood haar, ga toch naar de kapper man. Knik, meneer in ligfiets, stomme hippie. Knik, string.
String?
Voor me fietste een studente met aan haar stuur een grote sporttas en op haar rug een hockeystick. Duidelijk gevalletje van ‘Gisteravond na de training toch nog even wat wezen drinken in de kroeg, en toen met Jan Willem Peter naar huis gegaan’. Ja dan moet je de volgende ochtend de tocht der schaamte maken. In hetzelfde kloffie van de avond ervoor weer naar je eigen kamer gaan. In haar geval was het een blauwe sweater met de naam van haar club, een joggingbroek en rode string.
Naast me kwam me een lange man met domme bril fietsen, en hij gaf me het knikje van herkenning, ik knikte terug.
‘Lekker he, het is weer vrijdag. Hopelijk kom ik straks nog wel mijn huis binnen.
Lange man met domme bril werkt in een kantoorpand vlak bij de mijne, dus we fietsen soms zoals dat mooi heet, een stukje op.
Ik keek hem aan en zei kortaf ‘hoezo?’ en knikte met mijn hoofd vlug richting de jonge dame die voor ons fietste.
‘Met het weekend voor de deur ja.’
Ja grappig, net zo grappig als vorige week en de week daar voor.’ Aan zijn ogen kon ik zien dat het kwartje niet viel en ik knikte nogmaals naar het kleine stukje rode stof. Harder en langzamer dan de vorige keer.
Maar nee, er ging geen lichtje branden in het hoofd achter die stomme bril.
'ja, wat is er nu’?’ vroeg hij
Vroeger was hij vast één van die speciale kinderen, die met die speciale busjes naar die speciale scholen werd gebracht.
Als een wilde bewoog ik mijn hoofd nu richting string. Deze was door het snelle fietsen van de duidelijk beschaamde studente volledig in beeld gekomen. Een dansend rood touwtje tussen de vlezige heuvels van wellicht een toekomstige Fatima Moreira de Melo.
‘ja sorry hoor, ik snap het niet.’
‘HAAR STRING LUL, JE KAN HAAR STRING ZIEN. HET IS DE EERSTE STRING VAN HET JAAR!’
Ze trok haar joggingbroek met één hand omhoog.
De lente komt er aan, en hij is rood!
Irritant? nee joh! Welkom in Utrecht!
Kent u de uitdrukking ‘omhoog gevallen keutel’?
Iemand die ondanks de grote hoeveelheid poep die ze spreken, toch de maatschappelijke ladder weet te beklimmen.
Vaak gaan deze keutels voor hun val gekleed in een T-shirt en spijkerbroek, maar daarna worden de colberts en overhemden uit de kast getrokken, nieuw gehaald bij de H&M. Ze lijken spontaan allemaal een cursus ‘hoe spreek ik correct Nederlands’ gevolgd te hebben en vinden plotseling grappen over de dikke tieten van de kantinejuffrouw niet meer kunnen.
Verschrikkelijke mensen zijn dit.
Ik irriteer me eigenlijk de hele dag aan mensen. Hoe ze er uit zien, hoe ze lopen, wat ze aan hebben, hoe ze lachen, hoe ze praten. En iedereen om me heen doet zijn best mij de bloed onder de nagels weg te halen.
Als ik ooit aan de macht kom, ga ik de dingen goed veranderen. Irriteer ik me aan je, krijg je een duidelijk zichtbaar merkteken, b.v. een gekleurde band om je arm of zo. Irriteer ik me daarna nogmaals aan je, ga je naar het ‘heropvoedingskamp’. Ik zat zelf te denken aan de provincie Utrecht met een groot hek er omheen, daar wonen toch all veel irritante lui en ze hebben goede treinverbindingen.
Maar jij hoeft je geen zorgen te maken hoor. Jij mag blijven hoor.
Haar
Of ik heb vier weken lang met een grijze neushaar rond gelopen, of hij is binnen vijf minuten drie centimeter het neusgat uit gegroeid. Nu weet ik überhaupt niet of het mogelijk is, maar ik hoop toch echt het laatste.
Zit ik op de bank voetbal international te kijken, voel ik opeens iets kriebelen in de dieptes van mijn neus, met als gevolg een harde nies en overal snot. Normaal gesproken zou ik de handjes even aan de broek afvegen, maar dit was wel zo’n hoeveelheid dat ik ze toch maar even ging wassen. Sta ik voor de spiegel naar mijn gezicht te kijken, hangt er uit mijn neus een haar tot op de bovenlip, en geen gewone, nee een dikke grijze.
In mijn verbeelding zag ik al een klein kaboutertje de grot abseilen, even naar me zwaaien en zo via mijn schouder de wijde wereld in springen. Helahopsa! Dag Albert!
Ik pakte de haar met beide handen goed vast, en met een snelle beweging trok ik hem met wortel en al los. Nu ben ik niet kleinzerig, het tegendeel is eigenlijk waar. Heb ooit met een aardappelschilmesje een bultje op mijn buik verwijderd, achteraf niet het beste plan ooit, maar het heeft verdorie wel een hoog Rambo gehalte. Maar nu schoten me de tranen in de ogen, ik denk dat de buren dachten dat ik de zoon van god in de badkamer had gevonden. JEZUUSSSSSSSSSS.
Daar lag hij, de haar en niet Jezus, op de rand van de wasbak. De droom van menig kale man, nachtmerrie van iedere jonge dertiger.
Mijn vader had ze, neusharen, rugharen, schouderharen, oorharen, maar ik toch niet. Langzaam draaide ik mijn hoofd zodat het licht van de lamp direct achter mijn oor scheen. JEZUUSSSSSSSSS.
2010
Ik had beloofd dit jaar nog wat te plaatsen. Dus hier ruim op tijd mijn laatste stukje van 2010.
We eindigen het jaar zoals we het 365 dagen eerder begonnen, koud en wit. Ik heb het idee dat de wereld dit jaar weer een beetje gekker is geworden. Iedere krant staat vol met de meest verschrikkelijke nieuwsberichten. Het kan natuurlijk zijn dat vroeger de wereld net zo idioot was als nu, maar dat we door al die nieuwe media en de hoeveelheid informatie die wij dagelijks binnen krijgen, het gewoon erger lijkt. Hoe dan ook, ik heb een aantal opmerkelijke quotes van het afgelopen jaar voor u verzameld.
‘Ach het is net een soort van Centre Parcs. Beetje eten, beetje drinken en een kaartje leggen met je vrienden, maar na een tijdje wil je toch je facebook even checken.’
Chileens mijnwerker
‘Kijk, dan moet je maar niet het laatste koekje pakken. Ik zei nog ‘Sven, die laatste Bastogne is voor is mij.’ Iedereen weet dat je niet met mij moet Fucken.'
G. Kempers
‘Ja joh, je kan me alles vertellen, ik zwijg als het graf.’
J. Assange (wikileaks)
‘Ongelukje? Ja natuurlijk was het ongelukje. Je denkt toch niet dat ik iemand op zijn borstbeen wil raken. Maar na 60 minuten voetbal kreeg ik mijn been niet hoog genoeg om hem voor zijn kop te schoppen.’
N. De Jong
Mensen iedereen een heel gezond 2011, maak er iets moois van!
Pauze
Zoals al mijn drie trouwe lezers weten, valt er weinig nieuws te beleven op Albertedens.nl
Een combinatie van geen inspiratie en druk met andere dingen is de oorzaak hier van.
Dus las ik even een pauze in.
Tot snel!
Groeten Albert
Nieuwe opdracht
Nieuw jaar nieuwe kansen, en we beginnen weer met de schrijfclub. Hieronder volgt opdracht één. Piece of Cake....help
Begin met een stukje alwetende verteller. Een landschap, de aanstormende lente, zoom dan in op een detail; bijvoorbeeld een meisje liggend onder een linde of een klein spinnetje in zijn voor het eerst geweven web. Hier vindt een perspectiefverandering plaats, ofwel je gaat in de gedachten van het personage zitten (ik) ofwel schrijft verder in de derde persoon. Schrijf een magisch dromerig stukje vol liefde zonder dit te benoemen. Wij, als lezers, moeten als het ware voelen dat de liefde ervan afspat! Hoe dan ook. Gebruik geen woorden als. lief, mooi, prachtig, gevoel. etc...
Iemand een goed idee? Een slecht idee mag ook.
Drukkig
Zoals jullie misschien gemerkt hebben ben ik nogal drukkig de laatste tijd. En dan bedoel ik niet dat ik heel erg moet poepen en daarom zo weinig heb geschreven, maar dat ik gewoon veel te doen heb. Sommige dingen zijn wat leuker om te doen dan anderen, maar het moet allemaal wel even gebeuren. Dat werken kost me verdorie wel heel veel vrije tijd zeg. Als iemand nog ergens een miljoentje over heeft, dan kan ik die wel gebruiken.
Beetje uitslapen, een stukje schrijven en dan eerst een dutje. Een broodje eten, tanden poetsen en dan even een dutje doen. Biertje pakken, nog even een dronken stukje schrijven en dan lekker vroeg op bed, morgen namelijk weer zo'n drukke dag. Maar helaas.
Ach nog even volhouden en dan zal het schip wel weer in rustig vaarwater komen, en zonder al die golven schrijf je toch wat makkelijker.
De Kapitein.